René Weerheijm

Een terugblik.

Het is alweer te lang geleden dat ik een column heb geschreven. Drukte op werk, feestdagen, vakantie, zo gaan die dingen. De laatste nog even bekeken en daarna is er een hoop gebeurt. De column had als titel We need another miracle en dat is gelukt. Napoli met 1-0 opzij geschoven. Precies genoeg om aan de knock-out fase te beginnen. Het mirakel heet Alisson. Wat een redding was dat weer. En nu wacht ons een tweestrijd met Bayern. Ik ben geen Ajacied, maar de wedstrijden tegen Bayern heb ik wel bekeken. Je bent tenslotte Nederlander en je speelt tegen Duitsers. Ik was 7 jaar oud toen we de finale van ‘74 verloren tegen Duitsland. Nederland speelde als een soort dreamteam maar verloor wel onverdiend van de Duitsers. Althans, zo heb ik het beleefd. Dat bracht jarenlang negatieve gevoelens naar boven, die in ‘88 verdwenen toen we door hen te verslaan de finale haalden. Die negatieve gevoelens slaan natuurlijk helemaal nergens op, alhoewel ik ervan overtuigd ben dat iedereen in Nederland het heerlijk vond toen van Dijk de winnende erin kopte tijdens de laatste interland. Als we het toch over van Dijk hebben. Ik denk dat we een goede kans maken om een ronde verder te komen, ook al is van Dijk de eerste wedstrijd geschorst. Zijn we meteen weer waar we zijn moeten. Liverpool. In mijn vorige column had ik het ook over Everton. Misschien dat dan het voetbal weer flitsend zou worden. Dat werd het dan weer niet, maar het werd wel het meest komische doelpunt van 2018. Weer van Dijk die de bal verkeerd raakt en dan het gestuiter op de lat en Origi die de bal er dan in weet te koppen nadat Pickford hem maar niet te pakken weet te krijgen. Heerlijk moment. Diep in blessuretijd die 3 punten pakken. Je kunt het niet beschrijven. Dat was het begin van een memorabele maand december. En Liverpool bleef maar winnen. Burnley was lastig, een aantal basisspelers op de bank gehouden, een lastige uitwedstrijd maar Firmino die invalt en meteen scoort. Heerlijke sinterklaasavond en een 1-0 achterstand omgezet naar 1-3. Daarna Bournemouth met 0-4 verslaan. Napoli volgde, heb ik het al over gehad. Dan aartsvijand Manur. Een ongelukkige gelijkmaker werd rechtgezet en na 90 minuten stond er 3-1 op het scorebord. Gelukkig zat “the idiot one” toen nog op de bank. Daarna Wolves, Newcastle en het spektakelstuk tegen Arsenal. En wat deden de concurrenten. Eerlijk is eerlijk. Spurs liet onverwachts ergens punten liggen maar herpakte zich en sloot aan. En City? Een andere quote uit mijn vorige column. Het zal hard nodig zijn om City te blijven volgen. Ik had me niet meer kunnen vergissen. Iedereen denk ik want naast de enorme hoeveelheid mazzel die we hebben gehad in een aantal wedstrijden, verliest City twee keer op rij. Dat had niemand zien aankomen. En dan weet je dat het eraan zit te komen. City uit. Met 7 punten voorsprong op City, de eerste wedstrijd van 2019. Ik ga deze wedstrijd niet analyseren. Ik ga het ook niet hebben over dat geleuter van van Gaal na de wedstrijd. City won. Zo simpel is het. Twee wonderschone doelpunten waarbij bij de tweede het houtwerk wel meewerkte voor City en niet voor ons eerder in de wedstrijd. Maar beste Liverpoolvrienden, niet getreurd. We staan gewoon nog 4 punten voor en zoals Klopp al zei. We hebben twee keer tegen City gespeeld en staan 4 punten op hen voor. Wie had dat kunnen bedenken. Kwestie van blijven winnen. Het hoeft niet mooi, liever wel natuurlijk, maar het moet effectief. Al winnen ze verder iedere wedstrijd met 1-0. Het zal mij een zorg wezen. Het enige wat ik niet begrijp is de verhuur van Clyne. Laten we maar hopen op de kundigheid van Klopp dat hij weet wat hij doet. Tot de volgende column. Ik zal er deze keer wat minder lang over doen.

René